श्रीमद्भागवतप्रवचनम् -०७।। नारदभक्त्योः संवादः

श्रीमद्भागवतप्रवचनम् -०७
(द्वितीयोऽध्यायः)
नारदः अब्रवीत् – बाले ! त्वं वृथा हि स्वयम् एवं किमर्थं खिद्यसे ? अहो, त्वं एतावती चिन्तातुरा किमर्थम् ? भगवतः श्रीकृष्णस्य चरणकमलं चिन्तय, तस्य कृपया तव समस्तं दुःखम् अपगमिष्यति । यस्मात् कौरवाणाम् अत्याचारेभ्यः द्रौपदी रक्षिता, एवं गोपसुन्दर्यः सनाथाः जाताः, सः श्रीकृष्णः न क्वापि गतः । पुनश्च त्वं भक्तिः असि, सदैव तस्य प्राणेभ्यः अपि प्रियतमा असि, त्वया आहूतः चेत् सः नीचगृहेष्वपि याति । सत्य-त्रेता-द्वापरेषु त्रियुगेषु ज्ञान-वैराग्यौ मुक्तिसाधकौ आस्तां, किन्तु कलियुगे एकाकिनी भक्तिः हि ब्रह्मसायुज्यदात्री, अर्थात् मोक्षदात्री वर्तते । एतद्विचार्य हि परमानन्दचिन्मूर्तिः ज्ञानस्वरूपः श्रीहरिः स्वकीयेन सत्स्वरूपेण त्वां व्यरचयत् , अतः त्वं साक्षात् श्रीकृष्णचन्द्रस्य प्रिया एवं परमा सुन्दरी असि । एकदा त्वं बद्धहस्ता सती पृष्टवती आसीत् ‘किं करोम्यहम् ?’ इति, तदा भगवान् त्वाम् आदिष्टवान् यत् ‘मद्भक्तान् पोषय’ इति । त्वं भगवतः एनाम् आज्ञां स्वीकृतवती ; अस्मात् तवोपरि श्रीहरिः अत्यन्तं प्रसन्नः जातः, तथा तव सेवार्थं तां मुक्तिं तुभ्यं दासीत्वेन प्रदत्तवान्, एवं ज्ञान-वैराग्यौ च त्वत्पुत्रत्वेन तुभ्यं प्रदत्तवान् आसीत् । त्वं स्वकीयेन साक्षात् स्वरूपेण वैकुण्ठधाम्नि हि भक्तानां पोषणं करोषि, परं भूलोके तु केवलं त्वं तेषां पुष्ट्यर्थं हि छायारूपेण तिष्ठसि ।
तदा त्वं मुक्ति-ज्ञान-वैराग्यैः सह पृथ्वीतले आगतवती, एवं सत्ययुगतः द्वापरपर्यन्तम् अत्यन्तं प्रसन्नतया अतिष्ठः । कलियुगे मुक्तिः पाखण्डरूपेण रोगेण पीडिता भूत्वा क्षीणतां गता, तस्मात् सा तवाज्ञया सत्वरं वैकुण्ठलोकं प्रति प्रस्थितवती । अस्मिन् लोके अपि तव स्मरणात् सा पुनः प्रत्यागन्तुमर्हेत्, पुनश्च प्रत्यागच्छेत् । परन्तु एतौ ज्ञानवैराग्यौ स्वपुत्रौ मत्वा त्वं सहैव स्थापितवती । पुनरपि कलियुगे एतयोः उपेक्षाकारणतः त्वदीयौ एतौ पुत्रौ उत्साहहीनौ, वृद्धौ च अभवताम् । त्वं चिन्तां मा कुरु, अहम् अनयोः नवजीवनस्य उपायं चिन्तयिष्यामि । सुमुखि ! कलियुगसमानं न अन्यत् किमपि युगं स्यात्, अस्मिन् युगे त्वाम् अहं प्रत्येकं गृहेषु, प्रत्येकं जनानां हृदयेषु च स्थापयिष्यामि । पश्य, इतरधर्मान् तिरस्कृत्य तथा भक्तिसम्बद्धान् महोत्सवान् पुरस्कृत्य च, यदि अहं लोके तव प्रचारं न कुर्यां, तर्हि नाहं कदापि श्रीहरेः दासः स्याम् ।
अस्मिन् कलियुगे यः जीवः त्वयि युक्तः स्यात्, सः पापी एव भवेन्नाम, सः अपि सहजतया भगवतः श्रीकृष्णस्य अभयं धाम प्राप्नुयात् । यस्य हृदये निरन्तरं प्रेमरूपिणी भक्तिः निवसति, सः शुद्धान्तःकरणः पुरुषः स्वप्नेऽपि यमराजं न पश्यति । यस्य हृदये भक्तिमहाराज्ञी विराजमाना भवेत्, तं प्रेत-पिशाच-राक्षसादयः स्प्रष्टुम् अपि न प्रभवेयुः इति, शुभम् । (माहात्म्यम् -०२/०१-१७)
— नारदः ।