धारावाहिकं गीताप्रश्नोत्तरम् -६१

धारावाहिकं गीताप्रश्नोत्तरम् -६१
अर्जुनः – हे परमदेव ! नमस्तुभ्यम् । हे प्रभो ! प्रसन्नः भव । त्वम् उग्ररूपधारी वस्तुतः कोऽसि ? तत्त्वतः त्वां ज्ञातुमिच्छामि, कृपया कथय ।
श्रीकृष्णः – अर्जुन ! एतान् सर्वलोकान् समाहर्तुम् उद्यतोऽहं महाकालोऽस्मि ।
अर्जुनः – अहो, भगवन् ! अहन्तु एतद् अत्यन्तम् उग्ररूपम् अवलोक्य नितरां भीतिग्रस्तोऽस्मि । किमर्थं वा अत्र आगतोऽसि प्रभो ?
श्रीकृष्णः – इदानीं तु सर्वलोकान् समाहर्तुमेव अत्र आगतोऽस्मि अर्जुन !
अर्जुनः – एवञ्चेद् अत्र कोऽपि नावशिष्यते किं भगवन् ?
श्रीकृष्णः – भारत ! तव प्रतिपक्षीयाः यावन्तः योद्धारः सन्ति, ते सर्वे त्वयि अयुध्यमाने अपि न भविष्यन्ति । यतोहि पूर्वमेव एते सर्वे मया हताः स्युः । अतस्त्वं मोहभयादिकं विसृज्य युद्धाय उत्तिष्ठ । अनेन त्वं यशः प्राप्नुहि, शत्रून् विजित्य धनधान्यसम्पन्नं सुखप्रदं राज्यं लभस्व ।
अर्जुनः – भगवन् । तर्हि मत्कृते युद्धस्य का आवश्यकता ?
श्रीकृष्णः – हे सव्यसाचिन् ! त्वं केवलं निमित्तमात्रं भव, अलं चिन्तया ।
अर्जुनः – परन्तु भगवन् ! भीष्मद्रोणादीन् वीरान् कथं वा अहं जेतुं शक्नुयाम् ?
श्रीकृष्णः – अहो, मोहव्याकुल, अर्जुन ! मया किञ्चित् पूर्वं हि उक्तं ननु ? भीष्मः, द्रोणः, जयद्रथः, कर्णः, तथा अन्येऽपि यावन्तः शूरवीराः सन्ति, ते सर्वे पूर्वमेव मया हताः एव । अहं यान् हतवान्, तान् एव त्वं जहि । भीतिः मास्तु तव । युद्धं कुरु । युद्धे त्वं सर्वान् शत्रून् जेतुं सक्षमः भविष्यसि ।
धृतराष्ट्रः – अहो, कृष्णस्तु अर्जुनं युद्धार्थमेव वारं वारम् उत्साहयन् अस्ति । तर्हि युद्धम् अवश्यं भविष्यतीति मन्ये । ततः किम् अभूत् सञ्जय ?
सञ्जयः – राजन् ! भगवतः श्रीकृष्णस्य एतादृशानि वचनानि श्रुत्वा भयभीतः अर्जुनः, कृताञ्जलिः सन्, अतीव भीतः गद्गदवचनेन भगवन्तं प्रणम्य, भूयः स्तुवन् च एवं कथितवान्, कृपया श्रूयताम् ।
अर्जुनः – हे भगवन् ! हे अन्तर्यामिन् ! तव नामानुकीर्तनं कुर्वत् जगदिदम् अत्यन्तं हर्षितं भवति, परमम् अनुरागं च प्राप्नोति । तव तेन नामगुणकीर्तनेन भीताः राक्षसाः दशसु दिक्षु पलायन्ते । सिद्धगणाः त्वां नमस्कुर्वन्ति । एतत्तु सर्वं समुचितमेव स्यादिति । (११/३१-३६)
(अनुवर्तिष्यते) — नारदोपाध्यायः ।